ابورافع نقل می کند :

من با حسین(ع) در ایام کودکی بازی سنگ­ پرانی می کردیم،

 هرگاه سنگ من به هدف می خورد به او می گفتم : مرا بر پشت خود سوار کن!

او می گفت : « آیا می خواهی بر کسی که پادشاه او را بر دوش می گیرد ، سوار شوی؟ » ؛

پس من او را رها می کردم و هرگاه سنگ او به هدف می خورد ، می گفتم تو را سوار نمی کنم چنانکه مرا سوار نکردی.

حسین(ع) می گفت : « آیا دوست نداری بدنی را که پادشاه بدوش می کشد سوار کنی؟ » پس من او را سوار می کردم .

از امام علی ( ع) نقل شده که غذای گرم را بگذارید سرد شود که پادشاه هرگاه

برایش غذای داغ می بردند می فرمود : بگذارید سرد شود ، خداوند آتش به ما طعام

نکرده و برکت در غذای خنک است و غذای داغ برکت ندارد .

و نیز پادشاه فرمود :فوت کردن و دمیدن به غذا برکت را می برد .

ازهمه قشنگ­تر حال و روز او را علي عليه السلام  توصيف مي كند.علي عليه السلام  مي گويد : « رسول الله يك طبيب دوره گرد بود.» دلش نمي آمد كه خيلي با ابهت بنشيند آن بالا ، مريض ها  شرفياب حضور بشوند . لوازم معالجه اش را بر مي داشت راه مي افتاد دور شهر ، پي مريض ها .   « طبيب دوار بطبه »   

چي با خودش بر ميداشت ؟ يك دستش « مرهم » مي گرفت يك دستش « وَسَم » براي آنها كه فقط زخم داشتند مرهم مي گذاشت ؛ ولي بعضي ها ، دمل هاي چركي داشتند ، بايد جراحي هم مي كرد ؛ « وسم » مال همين كار بود . و وسم يعني داغ هايي كه قديم براي شكافتن استفاده مي كردند ؛ جراحي سرپايي .

علي  عليه السلام  مي گويد : « مرهم هايش كاري بودند ، اثر داشتند » . « أحكم مراهمه » و سم هايش هم حسابي بودند « و أحمي مواسمه » .

پ.ن:فاطمه شهیدی / خدا خانه دارد .